hoe overleef je de grote vakantie met 2 kinderen.

En dan zit je in het zalige Zuiden, in een heerlijk stukje platteland. De hond zoekt een schaduwplekje, het lief verwerkt de laatste e-mails, de thermometer in het zwembad geeft een lekkere 31° aan… geen geluid,  behalve dan van 2 krijsende kinders. Een mens zou van minder stapelzot worden.

Hoe komen we de grote vakantie door met met kinderen?

Zaaaaaagen dat die kunnen.

En ze zwijgen nooit, maar echt nooooit he.

En ze kunnen geen 2 minuten zonder mekaar, maar steek ze samen en het zit ertegen…

En ondankbaar, nooit content, noois genoeg…

’t Zijn kinderen’ zegt mijn moeder dan. …Duh!

Maar dat is het precies. Het zijn dus kinderen en als volwassene is het lastig om daarmee om te gaan. Je mag dat lastig vinden. Alle trucs om het draaglijk te maken helpen.

-Routine.

Dat is mijn antwoord op alles. In mijn chaotisch hoofd is dat al zo vaak mijn redding geweest.

Het gaat erom alles wat in evenwicht te krijgen. Als je de tijd in stukjes deelt is het gemakkelijker om overzicht te houden.

De kinderen weten wanneer ze volle aandacht krijgen, wanneer ze hun plan moeten trekken en wanneer ze schermtijd krijgen, de volwassenen kunnen tussendoor ook nog wat centjes verdienen: iedereen blij.

Zo werkt het.

  • In de voormiddag ben ik 100% de moeder-entertainer.

Na een uitgebreid lui ontbijt samen gaat Chris werken en hou ik me voor de rest van de voormiddag met volle aandacht met de kinderen bezig: eerst de vakantieblaadjes, en dan Knutselen, schminken, spelen, scheidsrechter zijn, … om het even wat nodig is om hun spel op gang te houden. Soms kan ik tussenin zelfs wat huishouden gedaan krijgen.

  • Na de lunch ‘platte rust gelijk in de Chiro’. Nooit gedacht dat ik daarmee weg ging geraken maar nu houden ze ervan: onder een boom met een Jommeke, 20-30 minuutjes chillax. Stilte. Bliss!
  • Daarna moeten ze zich zelf bezig houden. Ik ben alleen bereikbaar voor ontsmetting of plakkers. (Dat lukt nooit maar allez een mens blijft proberen)

Die uren zijn mijn tijd. Dat wil zeggen dat ik werk en af en toe iets schreeuw in de zin van.’stop met uw broer onder water te duwen’ Of ‘zingt eens iets anders, ik word zot’ ..’

Meestal kunnen ze het tot 3 u volhouden dan nemen Chris of ik weer onze rol van animator wat ernstiger.

  • Rond 6 u begint het avondritueel: douche, aperitiefje, lang aan het avondeten, en in pyjama nog even op de iPad spelen of een filmpje op Netflix.
  • We streven naar bedtijd om 8u want dan hebben de mama’s nog een lange warme zomeravond voor hen alleen. Dat lukt soms

– Maak het fijn voor jezelf, het is ook jouw zomer!

  • Je kunt je kinderen bezighouden en je amuseren tegelijk! Als je niet handig bent probeer dan niets ingewikkeld te knutselen. Samen koken, outfits uit de la redoute catalogus knippen en een perfecte garderobe samenstellen, zelfs samen de was plooien kan ook leuk zijn en elk kind houdt van kuisen want dat is met water spelen.
  • Vergeet perfectie, eens je dat aanvaard hebt, is je zomer al half geslaagd. Een huis met kinderen is nooit het harmonieuze trendy plaatje dat je voor ogen had. De realiteit heeft een snotneus en smijt elke dag alle speelgoed rond. Probeer de rommel niet te beheersen, zorg dat het jou niet overheerst. Begrenzen dus. Het helpt als je een speelruimte in huis afbakent. Bij ons is dat de mezzanine, daar zijn de kinderen bij ons maar liggen hun spullen niet in onze weg. Als dat niet kan, probeer het de hele dag te negeren, en ruim s avonds allemaal samen in een keer op.
  • Nodig vrienden uit met kinderen. Laat de kinderen doen en geniet van de volwassen gesprekken.
  • Hou de lange zomeravonden voor ogen. Zorg dus dat je nog wat energie over hebt ’s avonds en maak het gezellig.

-Wat jij in de winter echt belangrijk vindt, vind je ook nog in de zomer, en dat mag echt!

Het is niet omdat lunch een slaatje op ons terras is, dat je je tafelmanieren mag vergeten.

Het is niet omdat je nu 24 u bij mij bent dat je er maar 6 van moet luisteren.

En het is niet omdat het vakantie is dat je zelf in de snoepkast mag graaien.

Alle regels van thuis gelden ook op vakantie. Eens iedereen dat weet, ook nonkel jan en opa kerremesse is alles gemakkelijker. Durf gerust je regels op te leggen ook al zijn er derden bij. Jij leeft met de gevolgen, jij mag dus de strenge moeder zijn.

Maar choose your battles: Over een cola wil ik onderhandelen,(zie 5), over bedtijd niet (zie2)

Neem je kinderen serieus.

Het is niet fair van kinderen te verwachten dat ze uit zichzelf  ‘grote mensen dingen’ leuk vinden. Ik klim ook niet spontaan in hun boom omdat zij zeggen hoe mega dat wel niet is. Ze kunnen best een goed restaurant aan zonder speelhoek. Maar dan moet je wel bereid zijn hen ook in het gesprek te betrekken. Een museum is voor ons ook alleen interessant als we er iets van snappen, ontdek het samen.  Leer ze omgaan met je materiaal ipv in een angstkramp te gaan telkens ze in de buurt van een mes komen. Geloof me dat worden  de souvenirs. Als je kind warm en lastig begint te worden, verwacht dan niet dat ze bij kerk nr 4 nog braaf naar de glasramen blijft kijken. Zoek best eerst dat cafeetje met een schommel en neem zelf ook een glaasje chardonnay, beter voor iedereen.

– Loose the guilt. 

Als kinderen zich vervelen is dat niet jouw schuld. Ook niet als ze ruzie maken, zelfs  niet als ze zich pijn doen.

– Wijn! Ten alle tijde zorg dat er lekkere wijn in huis is, -met hapjes.

– Geniet van elk moment. Het is zomer!

Straks is het november en dan herinneren we ons vooral de zon, de bruingebrande lachende kinderen, het lekker eten, de vrienden, de avonturen. En dan wordt 2017 echt die lange idyllische, liefdevolle zomer die hij eigenlijk ook is.

over Pleegouderschap

‘dat ze zoveel geluk hebben dat ze bij ons beland zijn.’

of we niet bang zijn dat we ze ‘terug moeten geven’?

of ze ‘mama’ tegen ons zeggen

ja op alles, maar dat verdient een uitleg die ik niet altijd kan geven als we aan de kassa van Delhaize staan bv., bij deze:

Pleegouderschap is in ons geval een win/win situatie. Ik zal er vaak over vertellen maar laat ik hier beginnen.

Lief en ik wilden altijd al kinderen maar kwamen elkaar te laat in het leven tegen om nog zelf zwanger te worden. Dat was eerst wat verdrietig maar lief zou lief niet zijn als ze niet een oplossing zocht. Zoals bv. pleegzorg of adoptie.

Adoptie viel al snel af door de lange wachttijden en onze leeftijd.

Zelf aarzelde ik om dezelfde redenen als iedereen. Maar ik heb toch de startcursus gevolgd om te weten te komen of het iets voor mij was.

Lief heeft een filosofie: laat angst voor wat mis kan gaan je toch niet tegenhouden iets te doen wat je graag wil doen. En dat zegt ze dan met zo’n rustige overtuiging, dat je er weinig in kunt tegen brengen.

In dit geval: die kinderen hebben een thuis nodig, wij hebben liefde over, waarom zouden we dan mekaar niet helpen? En als er een einde aan moet komen hebben we mekaar hopelijk genoeg geleerd om daarmee om te kunnen gaan.

Wij hadden het geluk in een toffe groep te zitten, een 10-tal fijne koppels die met enthousiasme en gevoel voor humor dezelfde weg op gingen. Ik weet niet hoeveel mensen er uiteindelijk pleegouders geworden zijn maar ik weet zeker dat ze allemaal veel van de cursus opgestoken hebben.

    • neem de startcursus ‘ernstig’ je leert er veel over jezelf, je relatie en of pleegzorg iets voor jou is of niet. 

Wij hebben gekozen voor pleegzorg ‘lange termijn’. Voor ons was het belangrijk dat we echt een band kunnen maken met die kinderen, dat we een gezin kunnen vormen. Pleegzorg probeert een match te vinden die voor beide partijen werkt.

Je kunt je grenzen aangeven. Ik heb bv. in de cursus ontdekt dat ik slecht met agressie om kan gaan en daar is rekening mee gehouden.

    • overweeg goed wat in jouw gezin past: crisisopvang, tijdelijke opvang, lange termijnopvang, weekend- of vakantieopvang. Wees eerlijk tegenover jezelf en durf te vragen wat goed voor jou is.

Vele kinderen kennen geen echte thuis. Onze pleegkinderen hebben dus inderdaad geluk dat ze bij ons terecht gekomen zijn. In ons kleine dorp waar we een fijne vriendenkring hebben. In het schooltje waar ze veel vriendjes hebben. In onze grote chaotische drukke familie. Allemaal samen vormen we een warm netwerk waarbinnen deze twee kunnen opgroeien, weerbaar worden en relaties leren vormen. ‘It takes a village to raise a child’ zeggen ze in Afrika en ze hebben gelijk.

Wij zijn blij en dankbaar voor die 2 bundels energie die ons leven een heel andere zin hebben gegeven.

    • verzorg je sociale netwerk. Net als alle jonge ouders word je in het begin opgeslorpt door de chaos van het ouderschap. Verlies dus je vrienden niet uit het oog. je hebt hen nodig om je verstand niet te verliezen. De band met ouders van leeftijdsgenootjes is voor ons nu onschatbaar gebleken: je kunt op elkaar terugvallen voor opvang, carpool en playdates én er is altijd wel ergens cava voorradig als het even lastig is. DANKE vriendjes!

Intussen zijn de kinderen 4 jaar bij ons.

De relatie met de biologische ouder is zo goed geëvolueerd dat we elkaar kunnen vertrouwen. Hij weet dat we ons best doen om zijn kinderen goed op te voeden en wij houden rekening met zijn groot verlangen om een plaats in het leven van zijn kinderen te behouden.

In pleegzorg krijg je praktische richtlijnen mee, over hoe je best rekening houdt met de ouders. In het begin gingen wij daar heel krampachtig mee om. Een kappersbezoekje was toen nog aanleiding voor zweetaanvallen en stress. Maar intussen hebben we geleerd waar de echte gevoeligheden liggen. Nu hebben we een weg gevonden die zowel voor ons als voor de ouder aanvaardbaar is. Het is zoals in alle relaties een kwestie van geven en nemen.

    • Choose your battles- of de kunst van het compromis. Laat het ‘goed proberen te doen’ niet in de weg staan van je eigen visie. Als jij echt niet houdt van een broskopje, en de ouders wel, probeer dan een compromis te vinden. Kies een haarsnit waar jij wel elke dag mee kunt leven en geef dan toe op iets anders voor de bezoekdagen bv..

Wij hebben veel aan onze pleegzorgbegeleider die enkele malen per jaar op bezoek komt. Hij is een neutrale tussenpersoon die alleen aan de kant van het kind staat. Hij kan dus mogelijk moeilijke situaties helpen ontladen.  Maar hij is vooral een goed klankbord. We kunnen eens onverbloemd zagen bij iemand die weet waar het over gaat. Heerlijk!

    • Gebruik pleegzorgbegeleiding. Zij weten heel goed wat je rechten en plichten zijn, hun ervaring is goud waard. Zij weten waar je het over hebt en dat helpt.

De kinderen noemen ons Mama, maar ze noemen ons ook bij onze namen, afhankelijk van het moment of de situatie. De biologische ouder vindt dit soms moeilijk, maar volgen de kinderen hierin. Toen de kindjes bij ons kwamen waren ze nog zo klein dat ze ‘mama’ zeggen nog nodig hadden. Ze kopieerden spontaan wat de andere kinderen op school zegden tegen hun ‘opvoeders’. Wij hebben er nooit een punt van gemaakt. We hebben hen vrijheid gegeven in hun keuze. Mama of Nathalie het maakt niet uit, en voor hen ook niet.

Ik wou alleen absoluut niet dat de kinderen me ‘tante’ of zo noemden, een tante is een andere verhouding. Een mens valt dan ineens over van die kleinigheden.

De kinderen weten goed het verschil tussen hun pleegmama’s en hun buikmama.

In een gezin met 2 mama’s en een buikmama ontstaan er soms hilarische spraakverwarringen maar we slagen er toch in elkaar altijd te verstaan.

    • tip 4 humor! Niets beter dan een lachbui om de lont uit het vuur te halen.

Wij zijn nog altijd heel blij met onze beslissing van zoveel jaar geleden.

Lief heeft weeral gelijk gekregen: soms moet je het gewoon doen.

Als je meer info wilt over pleegzorg raad ik je volgende link aan.

http://www.pleegzorgvlaanderen.be

Het is zover

Toeters en bellen alstublieft want hier is den blog!

Een blog over huis en tuin en kinderen en over hoe alles toch altijd anders uitvalt dan verwacht en over dat dat echt ok zo is.

Ik ben Nathalie en ik ben nogal klapaardig. (*)

Ik ben net 50 geworden maar dat wil niet heel veel zeggen; behalve dat ik nog elke dag oefen in volwassen zijn, en maar goed ook.

Lief en ik zijn sedert 5 jaar pleegmoeders van een jongen (7) en een meisje (6). Zij zijn een constante bron van inspiratie.

Verder bestaat ons gezin uit Ollie en Ricky. Ricky is een katje met issues. – Babysitters willen alleen komen als we beloven dat we Ricky op onze kamer zullen opsluiten. Need I say more? Maar wij zien haar graag.

Ollie is een heerlijke bundel liefde verpakt in een prachtige Golden Retriever. Zij is het buitenbeentje: mooi, verstandig, lief en van goede komaf. Maar zij ziet ons graag.

Mijn lief en ik houden samen een zaak en een gezin draaiende. Maar soms draait alles vierkant en soms blijken juist dat de boeiendste tijden te zijn.

Ik wil jullie graag af en toe een beetje vertellen over mijn gezin, over lekkere en mooie dingen, en alle dingen die mij bezighouden of inspireren.

Welkom, zet u en drinkt iets.

(*) =spraak-en luisterzaam, gehoorzaam niet zo.

intro