ik ben terug!

Ik voel me alsof ik een marathon heb gelopen. 

Denk ik, want ik weet natuurlijk niet hoe dat echt voelt. Mijn Start to Run podcast hangt nog ergens aan lesje 3 vast.

Soms gaat het raar. Het ene moment ben je bezig in je dorp met allerlei projectjes waar je je nuttig probeert te maken en het andere hangt je portret overal in de stad. Anderhalf jaar geleden werd ik gevraagd of ik mijn engagement ook wilde doortrekken in de lokale politiek. Volgens het principe ‘put your money where your mouth is’, vond ik het tijd om ook eens iets te doen, iplv veel goed te bedoelen. 

Na veel vijven en zessen zijn wij (mijn gezin en ikzelf) de uitdaging als onafhankelijk kandidaat aangegaan. Eerst en voor alles: ik ben tevreden over het resultaat. In tijden van polarisatie heeft onze vriendelijke linkse partij stand kunnen houden en persoonlijk heb ik een behoorlijk resultaat gehaald. Maar daar wil ik het nu niet persé over hebben.

7000 keer heb ik gedacht ‘daar moet ik iets over schrijven’. Maar tijdens de campagne heb ik mijn persoonlijke blog on hold gezet. Het was een moeilijke afweging. Aan de ene kant heb ik de campagne heel persoonlijk gevoerd. Alles wat ik heb gezegd is ook echt wat ik wilde zeggen en wat ik echt meende. Maar aan de andere kant vond ik het ethisch niet kunnen mijn persoonlijke blog voor mijn karretje te spannen, daarom Zei Zus een tijdje niets meer.

Maar ik ben terug!

Ik wil het hebben over anderhalf jaar campagne voeren.

Wat een avontuur! 

Mensen zijn wantrouwig tegenover politiek en politiekers en dat is jammer. Ik ben nu niet anders dan 2 jaar geleden en dat geldt voor het overgrote deel van de mensen op de lijsten. Je verandert niet ineens in een opportunist omdat je je in wil zetten voor je gemeenschap via de politiek.

Laat me je eens vertellen hoe dat bij ons ging zo’n campagne opzetten.

Van de ene dag op de andere zat ik met een team mensen samen, na te denken over waar we de stad binnen pakweg 10j willen zien. Ik kende niemand van die mensen vooraf. Dat is best spannend. Het enige waar ik zeker van was was dat het mensen zijn die voor een open vriendelijke samenleving willen werken. In die vergaderingen hangt er een sfeer van serieux omwille van de verantwoordelijkheid, vrolijk enthousiasme en kameraadschap. Die mix is fantastisch. Daarmee kan je alles aan, je werkt veel meer dan dat je voor jezelf zou doen. Anderhalf jaar lang zijn we zo op heel regelmatige basis samengekomen. 

In ons team werd alles besproken. Het programma, de strategie, de lijst, alles. Partijgebonden of onafhankelijke elke inbreng woog evenveel. Dat vond ik eerlijkgezegd verrassend. In tijden van dogma’s van diegene die het luidste roept aannemen,  is een ouderwets open gesprek een verademing. Niet dat er veel discussie was, want dit team stond als een blok achter de slogan het is ‘beter als we het samen doen.’

Het programma. Eerst hebben we bepaald rond welke hoofdthema’s we willen werken. Daarna konden we allemaal voorstellen doen om die thema’s ook waar te maken. Uiteindelijk zijn we zo overeengekomen over 449 voorstellen die van onze stad een warme vooruitstrevende plek kunnen maken. 449 ideeën om dingen te doen! 449 keer een plan van aanpak. Niemand zegt nog vrijblijvend tegen mij dat politiekers klaplopers zijn. 

Je kunt ook niet van je publiek verwachten dat ze 449 ideeën lezen, dus hebben we ons programma gestroomlijnd tot 25 goed leesbare speerpunten. 

En dan bepaal je de campagne strategie. Hoe pak je het aan, focus je op de personen of op het programma, werk je met papier of ga je voor digitaal?  We waren er al snel uit dat wij het vooral over het programma wilden hebben. Daarmee gaan we de volgende 6 jaar aan de slag dus dat is nogal van belang, me dunkt. 

Dan volgt de moeilijke keuze: gaan we voor digitaal of voor papier? Wij hebben heel bewust gekozen voor een digitale campagne. Je kunt niet tegelijk kilo’s papier verkwisten en zeggen dat je voor duurzaamheid wilt gaan. Daarom maakten we prachtige filmpjes waarin we de 25 kernpunten van ons programma uit hebben gelegd. Elke kandidaat kreeg de kans zich voor te stellen via een persoonlijke video. Die filmpjes zijn absolute pareltjes. En ik ben daar oprecht fier op.

Vermoedelijk hebben we een deel van het kiespubliek niet bereikt, maar aan de andere kant ben ik er erg trots op dat we voluit voor inhoud zijn gegaan. De mensen die voor ons gekozen hebben, hebben dat goed geïnformeerd gedaan. Ik weet dat ik mijn stemmen heb gehaald op merites en niet omdat ik bvb soms in een cafétje kom. (Wat ik trouwens heel graag doe).

Wij wonen in een goede hoek. Mensen zijn hier lief voor elkaar. Dat is in de campagne niet anders. De collega’s van de andere partijen hebben het spel eerlijk en open gespeeld. En als er al iemand was die eens op de man wilde spelen, dan is die daarvoor ook onmiddelijk afgestraft. De mensen hier moeten van geen zever weten. 

Als ik de persoonlijke balans maak ben ik heel blij dat ik dit aangedurfd heb. Ik heb enorm veel geleerd over de meest uiteenlopende dingen. Ik heb 25 fantastische nieuwe maatjes, die ik anders nooit zou hebben leren kennen.

De volgende 6 jaar zal ik met volle goeste werken aan de verwezenlijking van die 449 ideeën, stap voor stap. 

Bedankt voor alles vrienden! Ik ga mijn best doen!

Maar eerst ga ik een hele week slapen.

X

Iets over TABOE!

 

En wij hebben het wel weer niet gezien zeker! En het ging over ons en het is bovendien nog gefilmd Bij Gunstens IN ONS DORP!  Waar we gingen dansen toen we jong waren. Tomme toch.

Ik heb het dus niet gezien, maar dat houdt me niet tegen om er ook iets over te zeggen natuurlijk.

Ik ben er zeker van dat het een geweldig programma was. Wat humor open kan breken voor minderheden is niet te evenaren. Hoera voor Taboe!

Zelf vergeet ik altijd dat ik tot een minderheid behoor. Mijn leven is gewoon mijn leven en dat voelt niet minder of anders of raar. Het past mij en het past mijn gezin.

Maar soms word ik eraan herinnerd.

Soms is dat lastig, meestal niet meer.

Nog altijd vind ik het raar dat mensen nieuwsgierig zijn wanneer ik ‘het wist’. Als ik nieuwe mensen leer kennen vraag ik me niet af op welke leeftijd ze verliefd zijn geworden en hoe ze wisten of ze verliefd waren. Dat is niet waar ik aan denk als ik hen leer kennen. Toch is dat een van de eerste vragen die ik krijg. Niet dat dat erg is, ik vind dat gewoon iets vreemds om je af te vragen, toch?

Het is ook raar dat mensen er van uit gaan dat je nog dezelfde bent dan als pakweg 14 jarige. Wat je toen voelde of deed hoeft niet noodzakelijk te identiek te zijn aan wat je nu bent. Een mens leert, groeit, verandert.

Nog zoiets ‘mor allée je ziet het bij jou niet dat jij een lesbienne bent”. Hoe reageer je dààr goed op? ‘Dank u?’ ‘Wat bedoel je?’ raad ik af, tenzij je van ongemakkelijke discussies houdt natuurlijk.

Of iemand die naar een homokoppel verwijst als de homootjes. Dan zeg ik altijd ‘hoezo? Zijn ’t kleintjes?’

Of de korte aarzeling voelen als je je vrouw voor ’t eerst aan iemand voorstelt. Ja je hebt het goed gehoord.

Of in ons geliefde Frankrijk opnieuw dezelfde gesprekken moeten voeren als toen we jong waren, over hoe gewoon het is. En helemaal niet vooruitstrevend dat het heel gewoon is, mensen die mekaar graag zien te laten kiezen voor elkaar.

Of als ze naar jou verwijzen als een voorbeeld voor een nieuwe gezinsvorm, en denken dat het over pleegzorg gaat en pas genant laat in het gesprek beseffen dat het over de lesbische mama’s gaat.

Hoe vaak is bij jullie een etentje geëindigd in een voorstel van een echtgenote die het wel eens ziet zitten en een echtgenoot die er niet tegen is of omgekeerd? Dàt is nu eens iets wat mij de kast OP jaagt in plaats van erin! Het lef!

Nu ik begin op te sommen merk ik dat er toch dingen zijn die wij gewoon meenemen en naast ons neerleggen. Er boos om worden vraagt te veel energie.

Ik ben al zo lang out dat ik het vergeet hoe het ging.

Het is lang geleden en het was een andere tijd. En toen was het echt nog moeilijk. De meeste holibi’s leefden in het verborgene. Toen ik tiener was was volgens mij het woord holibi nog niet eens uitgevonden!

Opgroeien in de jaren 80 was helemaal niet zo ‘machtig’. Er was de constante dreiging van de kernbom, niemand vond een job, Tatcher en Reagan waren aan de macht, er was de dreiging van de CCC , de bende van Nijvel en bovenop dat alles was er AIDS (én hoog haar). Een mens kan maar zoveel aan. Ik zweer het u: moeilijke jaren die jaren 80.

Nu kun je je nog moeilijk de angst die rond Aids hing voorstellen. Iedere homo werd als  een gevaar voor de maatschappij aanzien. Maar dan letterlijk. Ik herinner me levendig discussies met goede vrienden over hoe je als homo bvb toch niet in een supermarkt zou mogen werken waar je met eten in contact kwam want dan zou je een hele stad kunnen besmetten, of hoe je bij de tandarts of bij de dokter eerst zou moeten zeggen wat je geaardheid was voor je behandeld kon worden omdat je anders moord op je geweten had. Ik overdrijf niet.

Voor mezelf was het eigenlijk niet zo vreselijk moeilijk allemaal, ik werd verliefd en dat was dat. Nooit veel problemen mee gehad met dat verliefd worden. En t was altijd voor écht.

Maar uiteindelijk toen ik wist dat ik samen met mijn (vrouwelijk) lief een leven wilde uitbouwen, was het voor mijn omgeving moeilijker. Je in die jaren outen als lesbische was echt niet zo vanzelfsprekend. Je zadelde je ouders en je nabije omgeving met een hoop miserie op, dat doe je niet zomaar.  Je koos zogezegd voor een moeilijke weg; je zou nooit werk vinden, je zou nooit kinderen krijgen, je zou een dubbel leven moeten leiden…Dat zijn een hoop zorgen voor ouders om te dragen.

Maar zelf heb ik dat nooit zo zwaar aangevoeld. Het was wat het was. Het had inderdaad een enorme berg kwalijke gevolgen maar bijna allemaal dingen die buiten mezelf kwamen. Ik heb nooit gedacht dat ik het Grote Gevecht moest leveren.

Ik heb me ook nooit verborgen. Toen niet en nu niet.

We voelden wel in alles dat we op een keerpunt stonden. We wisten dat onze generatie niet tevreden zou zijn met een verborgen leven. Wij duwden tegen de wanden van de kast.

Nooit vergeet ik toen mijn pa onze vriend E voor het eerst zag in Gent. Toen ik hen aan elkaar voorstelde gaf mijn pa geen krimp. E de meest camp homo van Gent.  In zilveren broek, zwarte kanten bloes en rood haar.  Mijn vader was hoffelijk als altijd, in niets kon je merken dat dat toch een situatie was die hij nog niet veel had meegemaakt. Die twee deden daar een gezellig klapke op ons terras en niets voelde moeilijk. Zowel E als mijn vader waren 100% zichzelf en helemaal op hun gemak. West Vlaams en Gents accent en al, die verstonden mekaar.

Op dat moment wist ik dat het wel goed zou komen met onze generatie.

En zo is het ook gegaan.

Er is veel ten goede veranderd in de 30 jaar dat ik volwassen ben. Ik ben het voorbeeld van complete integratie want ik kon net als iedereen trouwen én scheiden.

Het enige waar ik echt spijt van heb is dat ik me in mijn twenties het hart heb gebroken over kinderen krijgen. Ik was toen helemaal niet zeker of ik dat een wel kind kon aandoen. Dat is een foute inschatting geweest. Mijn excuus is dat ik niet durfde vertrouwen dat de verandering zo snel zou komen. Nu ik de prachtige bijna volwassen kinderen van mijn vrienden van toen zie, ben ik fier op hen. Maar tegelijk schaam ik me een beetje dat ik toen zo bang voor hun toekomst was. Dat is zo jammer, het heeft me heel veel nodeloos verdriet gekost.

Maar kijk, alles is goedgekomen! Nooit ervaar ik écht pijnlijke reacties van de mensen rondom mij. Iedereen in ons dorp kent en respecteert ons. We voelen ons geen raar gezin.

En ik weet hoe dat komt:

Ik woon in de Westhoek waar mensen zonder complimenten zijn. Doe wel en zie niet om en al de rest doet er eigenlijk niet toe. Eens je dat doorhebt gaat de rest vanzelf.

Wat een sprookje: Ik ben gelukkig getrouwd we voeden samen 2 fantastische pleegkinderen op en we leefden nog lang en gelukkig!

Ik wens het jullie allemaal toe!

XXXX

 

De foto is van de onovertroffen Maarten Devoldere Photography

TERUG!

 

Het is druk geweest ten huize Zus. En dan is er geen tijd over voor geschrijf.

Ik ben geen Herfstmens maar echt niet! Het liefste zou ik een pre-winterslaapje houden.

Vreemd genoeg heb ik precies het omgekeerde gedaan dit jaar. Onze dagen zaten flink vol en dat bleek ook te werken.

Eerst was er de Business trip! Denk er een serieus muziekje bij. 

Eind november hebben we een job-event georganiseerd in Lissabon en in Londen. Dat houdt in dat we in enkele dagen tijd zo’n 80 mensen ontvangen om een job interview te doen.

Voor lief en ik waren dat hectische, spannende dagen.

Denk ‘Eindwerkgevoel’ maal 10. Ik hou van de adrenaline, de buzz, de intensiteit… De 100m sprint in recruitering. Bring it on! Al je energie een korte tijd samengebald voor één doel.

Nerveus? Ja natuurlijk ben ik nerveus, maar als dat gevoel niet te lang aanhoudt geeft dat mij energie.

Als ik heel eerlijk ben hield ik vroeger ook stiekem van de examens. Ik vond het fijn omdat je je dan op 1 ding mocht concentreren. In het volwassen leven lukt dat bijna nooit meer. Ik mis die focus.

We proberen allemaal heel veel verschillende bordjes tegelijk in de lucht te houden. We moeten dat heel lang volhouden bovendien. Kinderen, werk, huishouden, vrienden, projectjes we willen alles tegelijk goed doen. Een uitputtingsslag waar een marathon in het niets bij verdwijnt.

Dat herfstslaapje lijkt me ineens weer heel aantrekkelijk.

Ik zei het eerder al, wij kunnen niet doen wat we doen zonder onze kring rond ons. Dikke dank u aan de vriendjes en familie die voor onze kinderen die drukke periode hebben omgetoverd in logeerfeestjes.

En dan was er de Kerst Bazar. Wat was dat mensen!

We hadden met ons speelplein comité het ideetje opgevat om een creatieve Kerstmarkt te organiseren in ons dorp. 9 december was het van dat. Onze bedoeling om de mensen van ons dorp een gezellige namiddag te bezorgen en hen kennis te laten maken met lokaal gemaakt producten. Het heeft onze verwachtingen vele malen overtroffen! Zoveel volk! Zoveel creativiteit, zoveel sfeer!  We lopen nu allemaal nog een beetje op wolkjes. Je kunt foto’s zien op de FB pagina Kerst Bazar. https://www.facebook.com/KERST-BAZAR-1948289105416818/ Of Beter nog kom volgend jaar gewoon langs!

IMG_1814Op de Kerst bazar heb ik mijn Spoon Folk gepresenteerd. Lepelmensjes met hun eigen karakter, hun eigen verhaal, hun eigen achtergrond. Een fijn project waar ik me helemaal in kan smijten. Ik zoek nog een manier om die personages hier ook een platform te geven.

 

 

En intussen is het kerstvakantie en heb ik zo’n 20 blogjes niet geschreven. Nu kan ik zeggen dat het volgend jaar beter zal zijn, en dat we ons strak aan onze routine zullen houden. Maar we weten allemaal dat dat een illusie is. Het zal zijn zoals het altijd is een gelukkige en soms lastige chaos, maar we gaan er met volle goeste aan beginnen.

We wensen gezellige feestdagen aan iedereen!

een dag in de tuin,

FullSizeRender 5De laatste zaterdag van september, onder een zacht Herfstzonnetje.

Terwijl wij het moestuintje opkuisen, schildert het kleintje onder de tafel een tekening voor oma’s verjaardag. En we doen allemaal nog even alsof de dagen lang zijn, en straks de avond niet te koud zal worden.

Dat dus rap even vastleggen in een schetske voor we ongelijk krijgen.

Want ik ben echt geen herfstmens.

 

ik ben geen herfstmens.

Het weekend was fantastisch. Het huis is netjes. We hebben hard gewerkt om de kinderkamers op orde te krijgen. We hebben samen opgeruimd en alles herschikt. We hebben zelfs de haakjes gekleefd waar de speelgoedzak aan kan hangen. Wat een verbetering. Soms maken die kleine dingetjes het hele verschil.

Ineens hadden we tijd en ruimte over voor de leuke dingen.

We hebben samen geschilderd en we kregen daar via het lief en haar Facebook veel complimentjes over.

Er was een feest in Poperinge met een stoet en hoppe en bier en zon, en allemaal kei-blije mensen.

Na zo’n weekend ga je vol goede voornemens slapen. Op dit elan gaan we verder. We maken er een fijne herfst van met warme chocomelk en een boswandeling met vrolijke kindertjes en algehele tevredenheid. We gaan wat minder snel boos worden en we volgen allemaal de routine waardoor alles gemakkelijker wordt. Ziet, het wordt ge-wel-dig!

En dan is het maandagmorgen en het regent. Echte regen, niet zo’n gezellig klein buitje. Neen, van die ellendige eindeloze oktoberregen. Maar dat zal ons humeur niet bepalen, ah neen! Zo niet!

We gaan er een fijn ontbijt van maken.

Eerst nog iedereen haartjes wassen want er zijn luisjes gesignaleerd op school en tijdens dat geweldige weekend is het er niet van gekomen te controleren. Dus dat doen we vanmorgen nog snel eventjes. Ok, dat broers haar wat te lang is, draagt niet echt bij aan de sfeer. En zus, die ziet de kam en barst al in hysterisch gekrijs uit.

Een korte broek en conversen zijn niet de beste keuze voor een regendag. Dus dat betekent onderhandelen voor een compromis. De lange broek hebben we gewonnen, de conversen waren een verloren zaak bij de start.

Dan maar alles op alles zetten voor een gezellig ontbijt. Zus begint eraan vol goede moed, en broere slaagt erin zijn mouw niet in zijn chocoboterham te wrijven, maar dan valt de melk natuurlijk wel om. De mama’s houden vol en houden hun zenuwen nog net onder controle.

Zus houdt het na 2 hapjes voor bekeken. Na 26 toe eet verder’s en 32 maak voort’s, schiet Lief de eerste keer uit haar sloffen.

De ochtend begint op een normale ochtend te gelijken.

Het regent nog altijd.

Zijn jullie boekentassen klaar? Heb je je zwemzak mee?

Fruitdoosjes mee?

Heb je je tanden gepoetst?

Haal je boekentas!

Neem dan een mandarijntje.

Zwemles vandaag!

Doe je fluojas aan.

Neen, boven de regenjas, zus! E R B O V E N!

Heb je een mandarijn mee?

Haal een mandarijn!

Neen, Zus, E E R S T jas, dan fluojas.

Broer je hebt je tanden niet gepoetst! Doe dat nu. Ja, met je regenjas aan. NU, snel het is tijd!

Hangt je pyjama op zijn plaats? Wacht, ik kom je helpen!

En dan,…

Dan heeft er eentje het haakje voor de speelgoedzak losgepeuterd en ondersteboven terug geplakt! Muurvast.

Mama 2 verliest het helemaal.

De Nederlaag is compleet.

Morgen gaan we weer voor een gewone ochtend.

‘I love it when a plan comes together’ *

Mijn zus en haar lief hadden een droom. Ze wilden van het veld achter hun huis een speelbos maken.

Waar wij een gigantisch maïsveld zagen, zagen zij kinderen in bomen klimmen en fijne vrienden die keuvelen rond een kampvuur.

Plannen werden gesmeed.

Dus trommelden ze vrienden en familie op om te komen aanplanten.

Eerlijk? Het was een koude miezerige dag. En eigenlijk hadden wij hier geen tijd voor en ik zag echt alleen maar een groot modderig veld. Maar er was veel volk en er was verse soep beloofd; dat is voor mij al bijna een plan voor gezelligheid. Die rit naar het containerpark kon nog eens een extra week uitgesteld worden.

Dus ik plantte dapper wat boompjes. We schreven een wens op een kaartje, we dronken rode wijn uit een box. Ik verloor een paar keer mijn botten in het slijk (Geen causaal verband). Er werd best hard gewerkt maar ondertussen babbelden en lachten we samen met al die mensen die de kring vormen rond mijn zus.

En zie: zo maak je dus van die onverwacht legendarische dagen.

Ze hadden een visie die zus en haar lief want nu 10 jaar later is het Droombos er echt.

Het is intussen het speelterrein van 3 geweldige kindertjes en al hun vriendjes. Er is een vuurput, een speelweide, een klimkasteel, en de laatste vrijdag van de Grote Vakantie verzamelt de kring rond mijn zus daar voor Camping Droombos.

Een boom die de laatste voorjaarsstorm niet heeft overleefd was al zo dik geworden dat hij de hele avond het kampvuur gaande hield.

‘I love it when a plan comes together’

 *Hannibal Smith – the A team