Het is zover

Toeters en bellen alstublieft want hier is den blog!

Een blog over huis en tuin en kinderen en over hoe alles toch altijd anders uitvalt dan verwacht en over dat dat echt ok zo is.

Ik ben Nathalie en ik ben nogal klapaardig. (*)

Ik ben net 50 geworden maar dat wil niet heel veel zeggen; behalve dat ik nog elke dag oefen in volwassen zijn, en maar goed ook.

Lief en ik zijn sedert 5 jaar pleegmoeders van een jongen (7) en een meisje (6). Zij zijn een constante bron van inspiratie.

Verder bestaat ons gezin uit Ollie en Ricky. Ricky is een katje met issues. – Babysitters willen alleen komen als we beloven dat we Ricky op onze kamer zullen opsluiten. Need I say more? Maar wij zien haar graag.

Ollie is een heerlijke bundel liefde verpakt in een prachtige Golden Retriever. Zij is het buitenbeentje: mooi, verstandig, lief en van goede komaf. Maar zij ziet ons graag.

Mijn lief en ik houden samen een zaak en een gezin draaiende. Maar soms draait alles vierkant en soms blijken juist dat de boeiendste tijden te zijn.

Ik wil jullie graag af en toe een beetje vertellen over mijn gezin, over lekkere en mooie dingen, en alle dingen die mij bezighouden of inspireren.

Welkom, zet u en drinkt iets.

(*) =spraak-en luisterzaam, gehoorzaam niet zo.

intro

hoera, kunst!

In ons huis is tekenen en schilderen een normaal deel van ons gezinsleven. Wij houden daar van.

Het is dus bij ons nooit netjes maar dat is een prijs die we graag betalen.

Nu zijn we al een tijdje over iets aan het nadenken: Hoe kunst los is komen te staan van het gewone leven en hoe zonde dat is.

We vinden het normaal dat onze kinderen niet vanzelf kunnen lezen.

We proberen hen aan te leren dat sporten niet alleen tof is maar ook een normaal deel van een gezonde levenswijze en doen daar moeite voor.

We oefenen elke dag tot ploin ploin op de gitaar verandert in een gemene riff.

Fietsen gaat niet vanzelf.

Ik denk dat zelfs Kobe ooit van iemand geleerd heeft hoe hij een eitje bakt.

En toch denken we dat tekenen een ‘talent’ is. Iets wat je hebt of niet hebt.

En als je het niet hebt dan is het normaal dat je een hele wereld aan je voorbij laat gaan. Dan geef je gewoon op.

Gelukkig proberen ze op school en academie plaats te maken voor creativiteit. Onze kinderen leren er genieten van muziek, toneel en beeld. Niets mis daar.

Elk kind houdt van tekenen. Geef een kleuter een potlood en hij verandert je salontafel in een landschap vol spinnen, met 7 zonnen en een boot. Of erger geef hem een stift!

Ik ben er heilig van overtuigd dat elk kind openstaat voor kunst. Confronteer hen met een schilderij van Rothko, laat hen Van Gogh zien en ik ben er zeker van dat je versteld zal staan van hun reacties.

We hebben ons laten vangen door het ‘grote geheim’. Ineens is ‘kunst’ tussen haakjes komen te staan.

We sturen onze kinderen naar de Karate omdat dat goed is voor discipline en zelfvertrouwen.

Of ze gaan voetballen om eens hun duivels te ontbinden. Naar de muziekschool omdat dat goed is voor hun algemene ontwikkeling.

Tekenen en schilderen kan al dat ook voor hen doen.

Er komt een moment dat kinderen het verschil zien tussen wat ze willen tekenen en wat er op hun papier komt. Dat is een moeilijk moment. De ‘ik kan dat niet’ komt er tussen. Als ze dan opgeven leggen we ons daarbij neer. Hij kan niet tekenen. En dat is ook ok. Alleen is het zonde dat er dan een wereld aan hen voorbij gaat. Want niet alleen stoppen ze zelf met tekenen maar vanaf dat moment wordt kunst ook iets moeilijks.

Dat vind ik zo jammer.

Net zoals we hen helpen wanneer ze dat moment hebben als ze de tafels leren zijn er manieren om hen daar over te helpen. Techniek heet dat. Techniek kan hen het vertrouwen geven op hun intuïtie te blijven vertrouwen. Gelukkig hebben fantastische kunstenaars ons dat al voorgedaan. Alleen al door daar naar te kijken kunnen we al heel veel leren.

We moeten niet allemaal Kobe, of Nile Rodgers worden. Het is ok dat we allemaal verschillende interesses hebben en die volgen. Ik zal zelf nooit een sporter zijn. Maar ik kan een atletiek wedstrijd wel waarderen en ik krijg de kans om dat te volgen.

Er is nooit teveel ruimte voor creativiteit vind ik.

Omdat ik zo’n ruimte een goed idee vond. En omdat ik het beter vind een idee ook te realiseren, heb ik dat gaan:

Et voila: De Kunstclub. – een kinderatelier.

Je hoort nog van ons.deKunstclublogokleur

een nieuw jaar, een nieuw plan!

Het is niet meer in de mode is om goede voornemens te maken. Maar ik doe het lekker toch. Gebrek aan garantie heeft mij nog nooit tegengehouden een plan te maken. Dus…

Ik hou ervan eens stil te staan bij wat we al hebben bereikt, wat we nog graag willen doen en hoe we dat kunnen doen. Geen beter moment dan een nieuw jaar.

Zo doen wij dat.

Samen met de kinderen maken we een tijdscapsule. We nemen een foto, tekenen een selfie, vullen in wat we op dit moment leuk vinden en wat we dit jaar erg graag willen doen. De envelopes gaan dicht en januari 2019 gaan ze pas open.( ja met een reminder iCal) Ik zet hierbij een linkje naar de pdf’s.

https://drive.google.com/open?id=1dnVl3i8aOoF5SZBved28HXIyGNamXFuJ

Je kunt dit ook doen bij verjaardagen, of aan het eind van een schooljaar. Het is erg leuk om doen, maar voor ons is het ook goed om in de flow te geraken. Je schakelt niet zomaar over van de dagelijkse routine naar praten over datgene wat je echt drijft.

Stel eerst ‘personal mission statement’ op. Omdat dat met vraagjes is en dat voor ons gemakkelijker is dan in kleermakerszit in het niets te staren met het geluid van een kabbelende bergstroom op de achtergrond.

Zo werkt het: je neemt een blad papier en een glas wijn. Je deelt je blad in 4 kolommen.

In kolom 1 schrijf je 3 tot 5 dingen op die je het meeste wilt in dit leven. In kolom 2 de dingen die je wilt voor de wereld. In kolom 3 schrijf je de dingen op waarvan je denkt dat ze jou speciaal maken, en in 4 schrijf je de 3 zaken op die je nu al kunt verwezenlijken of veranderen.

Stap 2 je praat met je lief over jullie lijstjes. En schenkt je glas nog eens vol. In elke kolom omcirkel je de belangrijkste term. Het moeilijkste is nu dat je hier maar 1 ding mag kiezen, de essentie, he.

Stap drie maak nu de zin die je persoonlijke mission statement zal worden als volgt:

‘Ik zal (……vul woorden in uit kolom 4 ), gebruik makend van  (……vul woorden in uit kolom 3 ), om (……vul woorden in uit kolom 2) en zodoende (……vul woorden in uit kolom 1)  bereiken.’

Als het er wat raar uitkomt heb je tenminste al leute gehad, toch? Sleutel hier en daar wat aan de bewoordingen tot het goed klinkt.

Et voila: je weet wat je met je leven wil aanvangen en hoe je dat zal doen. Geef toe, als dat is geen productief uurtje was weet ik het ook niet meer!?

Schrijf de zin op waar je hem vaak ziet.

We laten ons allemaal zoveel leiden door de drukte van de dag dat we uit het oog verliezen waar we echt naartoe willen werken. Het kan geen kwaad af en toe even terug te keren naar de kern van wat je echt wilt.

Mijn voornemens voor 2018 zijn geïnspireerd op wat op onze lijstjes stond, kwestie van ons niet teveel te laten afleiden.

  1. Gezonder worden. De laatste tijd sukkel ik van de ene luchtwegeninfectie naar de andere. Dat kost me hopen energie. Aanpakken die handel. Naar buiten dus, wandelen met de hond en eten wat goed voor me is. En flink doen wat de dokter zegt ook natuurlijk.
  2. Bewuster aankopen. Heb ik het nodig? Kan ik het zelf maken en er intussen plezier aan hebben? Zal het me langer dan een week blij maken? Is het duurzaam? Weer elke week naar de fantastische buurderij gaan en ik heb al mijn vragen hier al positief beantwoord. Soms is het zo simpel.
  3. De dag niet laten afhangen van het humeur van kinderen. We werken nog aan een strategie. Ik vermoed dat spontaan in ‘let it go’ uitbarsten daar wel eens een deel van zou kunnen uitmaken. Daar zal je nog van horen.
  4. De 50-ergernissen-in-en-rond-het-huis-lijst van 40 naar 30 krijgen. Of toch alleszins in neerwaartse richting.
  5. De Bucket list van 2018 afpunten.
  6. Een betere dagplanning maken. Ernaar streven Werk, huishouden, kinderen, vrijwilligerswerk goed op elkaar af te stemmen. Elke dag iets doen waar ik blij van word en dat opschrijven.
  7. Niet uitstellen, doen!

En vooral de grote misse toelaten! De mislukkingen, de scenic routes, de keren dat ik het plan niet volgde, dat zijn al vaak mijn creatiefste en gelukkigste momenten gebleken.

Hoe zit dat bij jullie? Maken jullie nieuwe plannen voor 2018? Stel je zelf doelstellingen op? Maak je goede voornemens?

En voor wie er benieuwd naar is, mijn persoonlijke mission statement voor 2018 is:

Ik zal het plan zonder uitstellen volgen, gebruik makend van mijn talent te inspireren, om het milieu te verbeteren en zodoende harmonie bereiken.

Een mens kan maar zijn best doen he.

Gelukkig Nieuwjaar!

Het jaar was weer vol en veel.

Het is echt zo dat hoe ouder je wordt hoe meer er tegelijk lijkt te gebeuren.

Voor ons was het zoals voor de meeste mensen een uitdagend, spannend, soms moeilijk en soms ongelooflijk ‘raar’ jaar. Dit is wat wij ermee hebben gedaan: hard gewerkt, een flexibele ingesteldheid bewaard, ons geduld verloren, de miserie samen met het lief weggelachen, feestjes gegeven, nieuwe uitdagingen gezocht en gevonden, gezworen ons geduld niet meer te verliezen en direct daarna ontploft, gespeeld, nieuwe mensen leren kennen,  nieuwsgierig geweest, dankbaar geweest, en soms absoluut omvergeblazen verwonderd geweest. Wij zijn chansaards.

Ik zou een opsomming kunnen geven van al wat we deden in 2017, maar eerlijk gezegd vergeet ik feiten daarvoor te snel.

Maar het gevoel van het jaar zit in 1 zomerweekend in Lasgonies. Toen kwamen onze oudste en nieuwste vrienden samen in Frankrijk voor een weekend. Vanuit Australië, Zuid Afrika, Ierland, Londen, en thuis. Al die mensen zien relaxen, drankjes mixen en nieuwe vriendschappen smeden in de zon in onze tuin dat is wat mij dit jaar het gelukkigst heeft gemaakt.

Oh het heerlijke gemak van oude vrienden.

De gesprekken met onze langste vriendinnen gingen vooral over HRT (en over de vlagen van goesting om iemand te wurgen). Dat was hilarisch en bevrijdend herkenbaar.

Ik leerde het lief van mijn dierbaarste vriendinnetje kennen. En hij is perfect. Maar echt he! PERFECT. En dat moest zo want voor minder had hij mijn zegen niet gekregen. Spoiler allert * *gisteren stuurde ze me de eerste babyscan door! Whaoa!!

Er was groot verdriet omdat de hond van vrienden overleed. Toen het telefoontje kwam was iedereen geraakt. Kinderen met groot luid verdriet, mannen die met hun handen in hun zakken naar de lucht staren om tranen weg te slikken, mama’s met armen te kort. Vreselijk. We denken allemaal nog heel veel aan lieve Frieke.

En als top of the bill was er een verrassingshuwelijksaanzoek. – Ze zei ja! – Wij zijn blij dat ons maatje nu eindelijk de partner naast zich heeft die ze verdient.

De kinderen hadden een heerlijke tijd, altijd wel ergens een papa die hen in het zwembad gooide, of een mama die hen wat te eten gaf. Of het meest entertainende voor ons: een auntie die hen nerveus in ‘t Engels iets probeerde uit te leggen. Wij moeders weten allemaal al dat wat je zegt niet belangrijk is, het is de aandacht die telt.

Lekker eten, mooie muziekjes, en zon!

Lief en ik hebben veel geluk.

Zo’n momenten maken een leven.

Lieve vrienden ik wens jullie allemaal een gelukkig 2018. Moge het een leven goed voor je zijn.

Ik wens je vrienden voor als het wat moeilijk gaat en moed als het lastig wordt.

En de liefde, he. Ik wens je de liefde.

Xxxx

TERUG!

 

Het is druk geweest ten huize Zus. En dan is er geen tijd over voor geschrijf.

Ik ben geen Herfstmens maar echt niet! Het liefste zou ik een pre-winterslaapje houden.

Vreemd genoeg heb ik precies het omgekeerde gedaan dit jaar. Onze dagen zaten flink vol en dat bleek ook te werken.

Eerst was er de Business trip! Denk er een serieus muziekje bij. 

Eind november hebben we een job-event georganiseerd in Lissabon en in Londen. Dat houdt in dat we in enkele dagen tijd zo’n 80 mensen ontvangen om een job interview te doen.

Voor lief en ik waren dat hectische, spannende dagen.

Denk ‘Eindwerkgevoel’ maal 10. Ik hou van de adrenaline, de buzz, de intensiteit… De 100m sprint in recruitering. Bring it on! Al je energie een korte tijd samengebald voor één doel.

Nerveus? Ja natuurlijk ben ik nerveus, maar als dat gevoel niet te lang aanhoudt geeft dat mij energie.

Als ik heel eerlijk ben hield ik vroeger ook stiekem van de examens. Ik vond het fijn omdat je je dan op 1 ding mocht concentreren. In het volwassen leven lukt dat bijna nooit meer. Ik mis die focus.

We proberen allemaal heel veel verschillende bordjes tegelijk in de lucht te houden. We moeten dat heel lang volhouden bovendien. Kinderen, werk, huishouden, vrienden, projectjes we willen alles tegelijk goed doen. Een uitputtingsslag waar een marathon in het niets bij verdwijnt.

Dat herfstslaapje lijkt me ineens weer heel aantrekkelijk.

Ik zei het eerder al, wij kunnen niet doen wat we doen zonder onze kring rond ons. Dikke dank u aan de vriendjes en familie die voor onze kinderen die drukke periode hebben omgetoverd in logeerfeestjes.

En dan was er de Kerst Bazar. Wat was dat mensen!

We hadden met ons speelplein comité het ideetje opgevat om een creatieve Kerstmarkt te organiseren in ons dorp. 9 december was het van dat. Onze bedoeling om de mensen van ons dorp een gezellige namiddag te bezorgen en hen kennis te laten maken met lokaal gemaakt producten. Het heeft onze verwachtingen vele malen overtroffen! Zoveel volk! Zoveel creativiteit, zoveel sfeer!  We lopen nu allemaal nog een beetje op wolkjes. Je kunt foto’s zien op de FB pagina Kerst Bazar. https://www.facebook.com/KERST-BAZAR-1948289105416818/ Of Beter nog kom volgend jaar gewoon langs!

IMG_1814Op de Kerst bazar heb ik mijn Spoon Folk gepresenteerd. Lepelmensjes met hun eigen karakter, hun eigen verhaal, hun eigen achtergrond. Een fijn project waar ik me helemaal in kan smijten. Ik zoek nog een manier om die personages hier ook een platform te geven.

 

 

En intussen is het kerstvakantie en heb ik zo’n 20 blogjes niet geschreven. Nu kan ik zeggen dat het volgend jaar beter zal zijn, en dat we ons strak aan onze routine zullen houden. Maar we weten allemaal dat dat een illusie is. Het zal zijn zoals het altijd is een gelukkige en soms lastige chaos, maar we gaan er met volle goeste aan beginnen.

We wensen gezellige feestdagen aan iedereen!

t Is mijn VERJAARDAG!

is het erg belachelijk als je de nacht voor je 51e nog altijd een beetje onrustig slaapt omdat je morgen JARIG bent?

Vandaag ben ik dus JARIG! en laat ik dat nu net heeeeeel graag doen; dat verjaren. Pakjes en slingers en een taart en kaartjes en een facebook vol wensjes!

Het is ook speciaal dat jarig zijn: ik heb het tenslotte nog maar 51 keer gedaan.

Bovendien schijnt de zon en de kinderen sloven zich uit in om het flinkste zijn! Hoera voor mij!

Maar zelfs op mijn verjaardag gebeurt het leven.

Daarnet ben ik naar de begrafenis geweest van de papa van een vriendin. Een kerk vol herinneringen, verdriet en veel liefde. Op zo’n momenten voel je wat wonen in ons dorp echt betekent. Heel het dorp als getuige van je leven. Dat is een heel geruststellend gevoel.

Jullie hebben hier nog een blog over te goed, maar niet vandaag.

Vandaag schijnt de zon en hebben de kinderen en het lief de ene surprieze na de andere voorbereid. Ik ga mij dus helemaal smijten in dat ge-verjaar!

Als er een kroon aan te pas komt: ik beloof dat ik ze laat zien!

een dag in de tuin,

FullSizeRender 5De laatste zaterdag van september, onder een zacht Herfstzonnetje.

Terwijl wij het moestuintje opkuisen, schildert het kleintje onder de tafel een tekening voor oma’s verjaardag. En we doen allemaal nog even alsof de dagen lang zijn, en straks de avond niet te koud zal worden.

Dat dus rap even vastleggen in een schetske voor we ongelijk krijgen.

Want ik ben echt geen herfstmens.